home > Het verhaal achter... de trouwringen

Het verhaal achter... de trouwringen

 

De trouwringen

A ring is round, it
turns forever and
that's how long we'll
be together!

A ring is round and has no end and so is my love for you my friend

Een ring is rond, hij is eindeloos en heeft hierdoor een oneindigheid die nergens mee te vergelijken is. Behalve dan met… eeuwige liefde, zoals zo mooi verwoord in het gedichtje en de oneliner hierboven. Ergens heel lang geleden heeft men dit gegeven omarmd en is de ring het symbool voor eeuwige liefde geworden.

Heel, heel vroeger werden voor een trouwerij ook halskettingen en armbanden gebruikt  voor verbintenissen, maar al snel zijn deze compleet vervangen door de trouwring. In het oude Egypte werden de Zonnegod en de Maangod vereerd en de cirkel was hun symbool. Daarnaast  waren ze de beschermgoden van huis en haard. De oneindigheid van de ring symboliseerde de oneindige verbintenis, en het ‘gat’ in het midden symboliseerde de doorgang naar het onbekende, de toekomst. De oudste ringen werden gemaakt van hennep, bot, leer en ivoor. Zo’n 5000 jaar geleden stapten de Egyptenaren over op goud en zilver, soms versierd met edelstenen.

De Romeinen namen het gebruik van de ringen over van de oude Egyptenaren, maar het duurde nog tot de derde eeuw na Christus (dus zo’n 3000 jaar!) voordat ook zij hun ijzeren en bronzen ringen gingen vervangen door zilver of goud, wat veel duurzamer was (geen roest en erosie). Ze gaven er wel meteen een romantische draai aan. Zo zijn er sleutel-ringen gevonden die symboliseerden dat de dame het hart van de man ontsloten had! (nee, dat had niks te maken met de kuisheidsgordelsleutel, da’s een heel ander verhaal.)

In Azië was het dan weer gebruikelijk om het huwelijkscontract te bezegelen met een puzzelringen. Dit waren ringen die zo kunstig in elkaar zaten dat ze uit elkaar vielen als ze afgedaan werden. Zo werd een overspelige echtgenote gelijk ontmaskerd als ze haar trouwring afdeed tijdens haar mans lange afwezigheid.

In de middeleeuwen werden zo goed als alle trouwringen van goud gemaakt en in deze periode nam het gebruik van (half)edelstenen een vlucht. Deze stenen werden vooral gekozen om hun symbolische betekenissen en/of de geneeskrachtige eigenschappen die ze zouden bezitten.
Robijn (rood) werd vaak gekozen omdat de kleur van deze steen deed denken aan de kleur van het hart. Hij wordt geassocieerd met liefde en passie.
Saffieren (blauw) staan voor rust en vertrouwen.
Aquamarijn (blauw) staat voor een gelukkig huwelijksleven, intelligentie, moed en begrip en de
maansteen (wit)  vertegenwoordigd tevredenheid.
Turkoois (blauw) wordt verbonden met wilskracht,
smaragd (groen) met rijkdom en deze steen wordt ook wel ‘de koning der edelstenen’ genoemd.
Opaal (wit) wordt gelinkt aan hoop en
granaat (rood) aan vriendschap en vertrouwen.
Pas in de jaren veertig van de vorige eeuw kwam de diamant in beeld, het hardste gesteente, als teken van onverwoestbare en onoverwinnelijke liefde.

Tot de 19e eeuw droegen vooral de dames een trouwring. Voor mannen was het niet echt praktisch. Als ze bijvoorbeeld zwaar werk deden, was de kans op ongelukken groter met een ring om hun vinger. Het dragen van een (trouw)ring werd dus vooral overgelaten aan de dames die op die manier ook een signaal afgaven van ‘al bezet!’ Maar halverwege de vorige eeuw, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, gingen ook mannen een trouwring dragen. Op die manier namen ze een stukje van hun echtgenote, een stukje ‘van thuis’, mee in tijden dat ze niet wisten of ze ooit nog huis en haard terug zouden zien. Dit gebruik is blijven hangen en de meeste westerse mannen dragen nu ook ‘gewoon’ een trouwring.

Welke vinger?
Sinds de oude Egyptenaren wordt de trouwring gedragen aan de ringvinger, de vierde vinger, van de linkerhand. Er werd geloofd dat door deze vinger de Vena Amoris (Latijn, letterlijk: de ader van de liefde) liep, rechtstreeks van de ringvinger naar het hart en daarmee de perfecte plek voor de trouwring. Door de eeuwen heen werd er ook wel afgeweken van de rechter ringvinger. Tijdens de 17e eeuw was ook duim van de linkerhand populair, evenals de middelvinger. Hier in Nederland en België werd altijd de linker ringvinger aangehouden, tot de protestanten rond 1500 vonden dat een ring een teken was van onethische rijkdom, en ze vonden het dus ongepast deze te dragen. Protestanten droegen dus geen trouwringen meer, katholieken ging hier gewoon mee door. Toen de protestanten in de 19e eeuw bewust werden van de symboliek die achter de ring schuil ging, besloten ze het trouwringengebruik weer terug in te voeren, alleen kozen ze vanaf dit moment voor de rechterhand. Heden ten dage maakt het niet veel uit of je de ring links of rechts draagt, al dragen de Nederlandse katholieken haar nog steeds links, en Nederlandse protestanten nog steeds rechts. In alle landen verschilt dit gebruik, en dan ook weer per streek of per geloofsovertuiging, dus een ‘vaste’ vinger of ‘vaste’ hand bestaat niet. En soms is het uit praktisch oogpunt makkelijk om een bepaalde hand of vinger te kiezen, bijvoorbeeld de hand die je het minst gebruikt, zo beschadigt de ring het minst gauw. En sommigen geloven dat de linkerhand ‘de hand van het kwaad’, van de duivel is, dus die prefereren dan weer de rechterhand. (het duistere woord ‘sinister’ is Latijns voor ‘links’)

Het is gebruikelijk voor weduwen de trouwring van hun overleden echtgenoot achter hun eigen trouwring te dragen.

Bijgeloof
Het bijgeloof zegt dat een trouwring NOOIT af mag. Als een vrouw haar trouwring verliest, zal ze ook haar echtgenoot verliezen en als de ring breekt zal hen beiden een voortijdige dood te wachten staan. Oei!
 

 

 


Prijscalculator ×

Kies een categorie

Soort kaart

Formaat

Papiersoort

Enveloppen

Aantal kaarten

Aantal enveloppen

Totaalprijs: