home > Het verhaal achter... de bruidstaart

Het verhaal achter... de bruidstaart

 

De bruidstaart

Van origine, ten tijde van de Romeinen, was de bruidstaart eigenlijk meer een koek of een brood dat symbool stond voor vruchtbaarheid vanwege het feit dat het een product is van de verschillende seizoenen: het zaaien en oogsten. Hoe rijker men was, hoe meer de koek of het brood versierd werd met ‘luxe’-producten: noten, zaden, vruchten en als men erg rijk was verving men het roggemeel door tarwemeel, voor een ‘wit’ brood. Hier stamt ook de term ‘wittebroodsweken’ vanaf: vlak voor het huwelijk, en een paar weken daarna, kon men zich wat luxere producten veroorloven.
Het was in die tijden gebruikelijk om het eerste stuk van de koek of het brood boven het hoofd van de bruid te verkruimelen en de bruidsgasten werden aangemoedigd de verkruimelde stukjes te verzamelen en voor zichzelf te bewaren want dat zou geluk brengen.

In de middeleeuwen kwam er een verandering in dit oeroude gebruik. De gasten namen voor het bruidspaar kleine cakejes mee en stapelden die dan op. Het bracht geluk en je zou veel kinderen krijgen als je de bruid over die grote stapel heen zou kussen! (zonder dat hij omviel!) Een Fransman bedacht dat een laag glazuur over de cakejes de berg wat stabieler maakte. Traditionele Franse bruidstaarten zijn nog altijd opgebouwd uit een groot aantal soesjes of cakejes.

De bruidstaart zoals wij die tegenwoordig op veel huwelijken zien, met verschillende niveaus, is eigenlijk nog helemaal niet zo lang een ‘must-have’ op je bruiloft. Pas eind jaren tachtig, begin jaren negentig van de vorige eeuw, gaven steeds meer mensen zich over aan de -toch wel enigszins decadente- nieuwe traditie.

Na de tweede wereldoorlog was het inmiddels wel al gebruikelijk op de receptie gebak te serveren of een taart te laten maken, maar geen (minstens) 3-lagige. Uitzondering hierop zijn verschillende koningshuizen en de taart heette toen een ‘Royal Weddingcake’, genoemd naar de Engelse traditionele bruidstaart (die overigens daarvoor een ‘Brides Cake’ heette). Maar ook in Engeland kwam dit gebruik pas in de sixties op gang, al hadden de Engelsen wel de eerste meerlagige taart, die was voor het huwelijk van de dochter van koningin Victoria, (die ook Victoria heette), in 1858.

Gelukkig is die boven-het-hoofd-kruimel-traditie een beetje veranderd, anders zou het met alle zoete slagroom en marsepein een slagveld worden op het hoofd van de bruid! Tegenwoordig volstaat het om samen de taart aan te snijden –zij houdt het mes vast, zijn hand vouwt zich om de hare-, en elkaar daarna kruislings een stuk te ‘voeren’. Dit staat symbool voor het ‘voor elkaar zorgen’, wat het bruidspaar elkaar even daarvoor voor de burgerlijke stand en/of de kerk beloofd heeft. Oorspronkelijk was het de taak van de bruid alleen om de taart te snijden, maar omdat de taarten steeds groter werden, en de glazuurlaag steeds dikker (om de bovenste laag, of zelfs bovenste lagen van de taart te kunnen dragen), was een beetje mannelijke kracht wel handig…

Wat wel nog regelmatig gebeurd is dat de bovenste laag van de taart aan de kant wordt gelegd en de diepvries in gaat, om te eten op de eerste huwelijksverjaardag of bij de doop van het eerste kind. Ook dit zou geluk brengen.

 

 


Prijscalculator ×

Kies een categorie

Soort kaart

Formaat

Papiersoort

Enveloppen

Aantal kaarten

Aantal enveloppen

Totaalprijs: