home > Aanzoek, verloving en ondertrouw: hoe hoort het eigenlijk?

Aanzoek, verloving en ondertrouw: hoe hoort het eigenlijk?

 

Aanzoek, verloving en ondertrouw

In vroegere dagen bestond een verloving uit het roven van de bruid. Midden in de nacht werd de bruid door de toekomstige bruidegom en zijn ‘groomsmen’ uit haar bed in het dorp van de naburgie stam geroofd. Hop, verloofd. Of je nu wilde of niet. Of je vader en de vader van de bruidegom gingen met een paar borrels om de tafel zitten om te kijken wat een goede ruil was. Vader A bracht zijn zoon in, vader B zijn dochter, een paard, 15 hectare vruchtbare landbouwwgrond en de kosten van de bruidsjurk en het trouwfeest. Zo kon het ook gaan. Vroeger werd een huwelijk niet uit liefde gesloten, maar was het vooral een zakelijke overeenkomst. Het was wenselijk dat de twee families er allebei beter van werden als er getrouwd werd en een goede partij was wel wat waard.
Tegenwoordig gaat dat dus heel anders. Een jongen en meisje gaan trouwen en vertellen iedereen het blijde nieuws. Zo. Klaar.

Maar als je het precies volgens de regels wilt doen, hoe doe je dat dan? Om te beginnen: de MAN doet het aanzoek, niet andersom. Dat is tegenwoordig vaak anders, maar de vraag was hoe het moet als je het precies volgends de regels doet. Dus…
Als man ga je dan als eerste naar de ouders van je aanstaande, nog vóór je haar zelf vraagt. Je vraagt haar vader om haar hand en moeder om haar goedkeuring. Aan haar vader haar hand vragen is een gebruik wat nog van vroeger is blijven hangen, uit de onderhandelingsperiode. Dit op de hoogte stellen MOET mondeling en in eigen persoon, bellen en mailen is verboden!

Dan zorg je dat je een mooie ring in een klein doosje in je binnenzak hebt zitten en zorg je voor de meest romantische situatie die je maar kunt bedenken. De etiquette wil ook dat je met zijn tweeën bent, het is namelijk een privéaangelegenheid. Als je heel je vriendengroep, ouders en familie er bij betrekt, of heel televisiekijkend Nederland en Vlaanderen, is het misschien twijfelachtig of die voorzichtige ja een echte was geweest in privésfeer. Je aanstaande kan zich nogal gepusht voelen. Met al die tierelantijnen er omheen, dure champagne en een heleboel mensen die op je vingers staan te kijken, durft praktisch niemand meer ‘nee’ te zeggen. Dat wil je natuurlijk ook helemaal niet horen dus het lijkt ideaal, maar je wilt niet dat je huwelijk vanaf dit prille begin al op een leugen gebaseerd is.

Dus: ga wandelen bij een vuurtoren, op de heide of in Parijs en vraag haar, op één knie, (maakt niet uit welke), terwijl je het mooie kleine doosje opent en haar in de ogen kijkt: ‘Wil je met me trouwen?’ Gun haar even de tijd om van de schrik te bekomen en wacht op haar antwoord. Als je dan ook nog zo slim bent geweest om een fles champagne en twee glazen in je rugzak te stoppen is het feestje compleet. Ze roept ‘JA!’, vist de ring uit het doosje en omhelst je snikkend. De ring friemel je aan de ringvinger van haar linkerhand en dan kan de champagne open! Plof! Gefeliciteerd!

Nee?
Er wordt verondersteld dat als er een aanzoek plaats vindt, dit onderwerp ook al eens of meerdere malen de revue is gepasseerd en je dus op de hoogte bent van het vermoedelijke antwoord. Het is gewoon niet slim om iemand die pertinent tégen het huwelijk is, ten huwelijk te vragen, want dan kan je uitgaan van een ‘nee’. Maar wat nu als er tóch twijfels zijn, is een leugentje om bestwil dan gepast? Nee! Dat mag absoluut niet! Als je gevraagd wordt en je weet het niet, of je wilt het niet en je vind een keiharde ‘nee’ ook zowat, stel je antwoord dan bijvoorbeeld uit. Zeg dat je er over wilt denken. ‘Trouwen? O jeetje, daar heb ik nooit over nagedacht… mag ik er over denken en je morgen een antwoord geven?’ Een uitstel-antwoord is beter dan een keiharde nee of een leugentje om bestwil. Of nog erger: een 'ja' omdat de ander dat graag wil horen. Je kunt het echt niet maken om ‘Ja’ te zeggen alleen omdat hij dat wil horen en de volgende dag of week terug te krabbelen. Maar meestal is een uitstel-antwoord een ‘nee’. Anders had ze wel uit volle borst ‘ja!’ geroepen. Een uitstel-ja is eigenlijk meer een nou-vooruit-dan-maar-ja. Dus dan is het misschien slim om, in de tijd die zij gebruikt om ‘na te denken’, de eer aan jezelf houden en er op terug komen door te zeggen: ‘Wel, het was misschien toch geen goed idee, te vroeg, te snel, of wat dan ook, misschien moeten we er op een later tijdstip nog eens over praten. Zo red je je eigen eer, maar ook de hare! Eerlijkheid voor alles.

Verloofd!
En dan ben je verloofd. Volgens de traditie volgt er nu een verlovingsfeest dat wordt gehouden bij de ouders van de bruid thuis. Het is een goede gelegenheid voor de wederzijdse ouders om elkaar te leren kennen. Het aanstaande bruidspaar mag zich vanaf nu ook in het openbaar als ‘stel’ presenteren. Maar tegenwoordig is dat allemaal behoorlijk achterhaald. Veel stellen die zich verloven (als ze het al zo noemen) wonen al lang en breed samen en hebben soms zelfs al kinderen samen.

Tijdens de verloving ga je bespreken wat je allemaal op je trouwdag wil (en wat niet) en, als allerbelangrijkste: er wordt een datum geprikt! Aangezien het hele huwelijk doorspekt is met tradities, is het leuk om ook aan de datum een symbolisch uithangbordje te hangen. Bijvoorbeeld de dag dat jullie elkaar hebben leren kennen, of de dag die exact tussen jullie verjaardagen in ligt. Als een van de ouders is weggevallen is de geboortedatum van die ouder (of misschien zelfs een grootouder!) een mooi symbolisch gebaar. Of de trouwdag van opa en oma, de eerste lentedag, volle maan… noem maar op!

Ondertrouw
Ook ga je tijdens de verloving in ondertrouw. Je bent verplicht je huwelijk ‘aan te geven’ (= in ondertrouw gaan) minimaal twee weken voor de geplande datum, maximaal een jaar. Je kunt nu beginnen met het plannen van De Dag. Een verloving zelf duurt tussen de zes maanden en anderhalf jaar, dat bepaal je zelf.
 

 

 


Prijscalculator ×

Kies een categorie

Soort kaart

Formaat

Papiersoort

Enveloppen

Aantal kaarten

Aantal enveloppen

Totaalprijs: